موسسه حقوقی آرن با همکاری جمعی از فارغ التحصیلان تاسیس شد و تا امروز با هدف پذیرش وکیل ادامه دارد.
طلاق، علاوه بر پایان رابطه زوجیت، پیامدهای حقوقی مهمی بهدنبال دارد که یکی از حساسترین و مهمترین آنها، حضانت فرزند است. تعیین اینکه پس از جدایی والدین، فرزند نزد چه کسی زندگی کند و مسئولیت نگهداری، تربیت و مراقبت از او بر عهده چه فردی باشد، موضوعی است که قانونگذار با دقت و حساسیت ویژهای به آن پرداخته است. آگاهی از قوانین مربوط به حضانت فرزند پس از طلاق، میتواند از بروز اختلافات شدید و آسیبهای روحی به کودک جلوگیری کند.
حضانت در اصطلاح حقوقی به معنای نگهداری، مراقبت، تربیت و تأمین نیازهای جسمی و روحی فرزند است. حضانت با ولایت تفاوت دارد؛ ولایت بیشتر ناظر بر امور حقوقی و مالی فرزند است، در حالی که حضانت به زندگی روزمره و تربیت کودک مربوط میشود.
مهمترین اصل حاکم بر قوانین حضانت، مصلحت فرزند است. دادگاهها در تمام تصمیمات مربوط به حضانت، پیش از هر چیز منافع و آرامش روانی کودک را در نظر میگیرند. حتی اگر قانون بهطور کلی حضانت را به یکی از والدین واگذار کند، در صورت تشخیص عدم صلاحیت یا وجود خطر برای کودک، دادگاه میتواند تصمیم متفاوتی اتخاذ کند.
بر اساس قانون مدنی ایران، حضانت فرزند پس از طلاق به شکل زیر تعیین میشود:
حضانت فرزند تا ۷ سالگی (اعم از دختر یا پسر) با مادر است.
پس از ۷ سالگی، حضانت با پدر خواهد بود.
در صورت بروز اختلاف، دادگاه با توجه به مصلحت فرزند تصمیم نهایی را اتخاذ میکند.
این قاعده کلی است، اما استثنائات و شرایط خاصی نیز وجود دارد که میتواند نتیجه را تغییر دهد.
در طلاق توافقی، زن و شوهر میتوانند با توافق یکدیگر درباره حضانت فرزند تصمیم بگیرند. این توافق میتواند برخلاف ترتیب قانونی باشد، اما تنها در صورتی معتبر است که دادگاه آن را مخالف مصلحت فرزند تشخیص ندهد. بهعبارت دیگر، توافق والدین زمانی معتبر است که به ضرر کودک نباشد.
والدی که حضانت فرزند را بر عهده ندارد، همچنان از حق ملاقات برخوردار است. زمان، مکان و نحوه ملاقات معمولاً با توافق طرفین مشخص میشود و در صورت اختلاف، دادگاه تصمیمگیری میکند. جلوگیری غیرقانونی از ملاقات، میتواند تبعات حقوقی برای والد دارای حضانت بهدنبال داشته باشد.
حضانت یک حق مطلق نیست و در شرایط خاص ممکن است از والد سلب شود. از جمله مواردی که میتواند موجب سلب حضانت شود، عبارتاند از:
اعتیاد مضر به مواد مخدر یا الکل
ابتلا به بیماریهای روانی مؤثر
سوءرفتار، ضربوشتم یا آزار کودک
فساد اخلاقی یا محیط نامناسب برای تربیت فرزند
عدم توانایی در نگهداری و مراقبت صحیح
در این موارد، دادگاه میتواند حضانت را به والد دیگر یا حتی شخص ثالث صالح واگذار کند.
در صورت فوت یکی از والدین، حضانت به والد زنده منتقل میشود، مگر اینکه دادگاه عدم صلاحیت او را احراز کند. در چنین شرایطی نیز مصلحت فرزند معیار اصلی تصمیمگیری خواهد بود.
نکته مهم این است که حضانت و نفقه دو موضوع جداگانه هستند. حتی اگر حضانت فرزند با مادر باشد، پرداخت نفقه فرزند بر عهده پدر است. در صورت امتناع پدر از پرداخت نفقه، امکان پیگیری قانونی و طرح دعوا وجود دارد.
دادگاه خانواده مرجع صالح برای رسیدگی به دعاوی حضانت است. قاضی با بررسی شرایط والدین، وضعیت روحی و جسمی کودک، گزارش کارشناسان و نظر مشاوران خانواده، تصمیم نهایی را اتخاذ میکند. در بسیاری از پروندهها، نظر کارشناسی نقش تعیینکنندهای در رأی دادگاه دارد.
پروندههای حضانت از حساسترین دعاوی خانوادگی محسوب میشوند و کوچکترین اشتباه میتواند آثار جبرانناپذیری بر زندگی کودک داشته باشد. استفاده از مشاوره حقوقی تخصصی و آگاهی از حقوق و تکالیف قانونی، نقش مهمی در دفاع صحیح از حقوق والدین و حفظ مصلحت فرزند دارد. در همین راستا، مطالب و راهنماییهای حقوقی ارائهشده توسط امیر رابط میتواند به والدین کمک کند تا با دیدی آگاهانهتر و منطقیتر در این مسیر تصمیمگیری کنند.
حضانت فرزند پس از طلاق، موضوعی صرفاً حقوقی نیست، بلکه مسئلهای انسانی و عاطفی است که مستقیماً با آینده کودک گره خورده است. قانون با تعیین قواعد کلی، چارچوبی برای تصمیمگیری فراهم کرده، اما در نهایت مصلحت فرزند معیار اصلی دادگاههاست. آگاهی از قوانین، پرهیز از تصمیمات احساسی و بهرهگیری از مشاوره حقوقی، بهترین راه برای عبور سالم از این مرحله حساس زندگی است.
نوشته شده توسط:
نوشته شده توسط:
نوشته شده توسط:
